Houdt het dan nooit op met de soap bij het Stedelijk?

Houdt het dan nooit op met dat Stedelijk? Want het gaat maar door, als een soap. Ik zou er mijn bekomst ook van hebben, van directeuren die worden aangesteld en vertrekken. Maar vooral vertrekken. Terwijl ze eerst met veel tamtam zijn binnengeloodst, We’ve got her!, en daarna hun spullen weer pakken. Binnen een jaartje of drie, het museum als een wees achterlatend. Het is toch al bijna twee decennia lang gaande: dat ­komen en gaan van Verlossers, met hun Ego, die de boel wel even vlot zullen trekken. Het ­Stedelijk even terug naar de top brengen. Of net niet. Of toch weer wel, zoals vroeger, in de gouden jaren van Willem ­Sandberg, driehonderd jaar geleden. Wat een stompzinnig idee is. Waarom zou je naar de jaren van Sandberg terug willen? Of de ­jaren van De Wilde, Beeren, Fuchs; directeuren in tijden dat Grote Persoonlijkheden nog aantrekkelijk waren, iedereen er geil van werd: we hebben een Grote Meneer of een Grote Mevrouw in huis ,uit de top-10. Dat is ons toch maar mooi gelukt. Hiërarchische tijden ook, autoritair, wat niet meer werkt. Daar zijn we wel ­achtergekomen, toch? Bij Fuchs met zijn vrindjes. Bij Goldstein met haar Heilsverwachting van het ­Amerikaanse Entrepreneurschap. Of Ruf en haar Heilsverwachting van Grote Netwerken, vooral voor zichzelf. ­Onder goedkeuring van de Raad van Toezicht. Met alle gevolgen van dien: een bungelend museum, dat je doet snakken naar nieuwe tijden, naar een gewoon goed functionerend bedrijf. Zonder Heilsverwachtingen en Verlossers. Minder piramidaal. Minder star. Minder log. Meer van deze tijd. Omdat je niet alles zelf kunt verzinnen. Daarvoor is de wereld te groot geworden, en te complex. Kunst uit Peru, Zuid-Korea, om de hoek, op een veiling, biënnale, beurs, bij ­iemand thuis. Wat een andere organisatie vergt: flexibeler; met meerdere stemmen en invalshoeken, bijeengeharkt om het publiek te informeren wat er gaande is. Een breed overzicht van wat er zindert in de kunstwereld, in de beeldcultuur, en dat allemaal in één gebouw aan het ­Museumplein. Een dynamisch centrum. Geen log geval. Niet geleid door een Verlicht Despoot die dagelijks marsorders uitdeelt, als Hij of Zij überhaupt al dagelijks aanwezig is. Wel dit: een soepele organisatie. Oké, wel met iemand aan het roer. Iemand die de grote lijnen uitzet. Een Koers. Maar die de invulling aan anderen overlaat. Aan medewerkers, vast of freelance, wat vertrouwen wekt. Dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor wat hij of zij aflevert. Zoals bij een krant met een hoofdredacteur, maar ook met redacteuren, freelancers, correspondenten. Of De Balie, het ­Amsterdamse debat­centrum, waar cultuur en politiek, kunst en economie samenkomen. Elke dag weer. Op nationaal en internationaal niveau. Of de Amsterdamse ­Stadsschouwburg dat avond aan avond wisselt van binnenlandse en buitenlandse ­gezelschappen en regisseurs. Het International ­Documentary Film Festival Amsterdam met zijn mondiale aanbod van documentaires, door scouts ­gespot en aangedragen. Debatbijeenkomsten, theateravonden en filmvoorstellingen die je bijpraten, vanuit de urgentie van het onderwerp. Niet vanuit Grote Heilsverwachtingen of het Ego van een Grote Verlosser. Een blik op de wereld dus, in al zijn tegen­strijdigheden, week in week uit. Wat ook in een ­museum kan. Het Stedelijk. Potverdomme. Als een productiehuis. Waarom niet?
Source: News feed
Houdt het dan nooit op met de soap bij het Stedelijk?

Houdt het dan nooit op met de soap bij het Stedelijk?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *